Kok ado anak kilaki kini ko, suko main bola, bapaneh-paneh, balunau-lunau, pasti sanak urang gaeknyo. Bialah baju kumuah dek tanah, taba pulo, indak ka sampai tabik rabo. Kok berang, pastilah ado, baa kok main kumuah-kumuah.
Kok anak dulu takah iko, ijan ditanyo, alah ka jaleh basinyinyia urang gaek mamberangan. Ko induak lah mancuci baju, Nak. Tabayang tangan ka manggunda sirawa jo sabun tombak. Lah pasti taba raso pangka langan.
Baa mangko baitu, dek karano anak ini, anak gejet. Main hape satiok sabanta. Indak pagi, indak siang, habih wakatu jo hape, sampai-sampai tatingga sumbayang. Nan badan indak kumuah, tapi anak-anak alah indak tantu jo apo nan tajadi di lingkungan. Tampek mainnyo kamar, ruang tamu, kamar ,ruang tipi, indak ado bapindah-pindah.
Dek itulah, kok ado anak kilaki yang main bola, dipalapeh dek urang gaek kini. Ko kumuah bana baju jo sirawa, lai ado masin cuci nan ka mambarasiahan. Tapi saroman itu bana, nan indak katuju dek urang gaek sasudah anak-anaknyo main bola tangah ari, ioalah baun badan nan baun angik.
Angik ko baun sarupo karak tabaka, bantuak nasi taba. Itu nan dirusuahan urang gaek, sasudah anaknyo main bola, baunnyo busuak dek hanguih bapaneh-paneh. Itu pulo nan tajadi ka anak kami. Pulang sakola, sapatu lah balunau, baju lah coklaik, lah taba dek tanah nan malakek. Indak sampai di situ, baun badan alah angik pulo, sampai indak takao iduang mancium.
Dek lah ado pambandiang, kami indak jadi berang ka anak bujang kami karano bialah inyo main bola daripado main hape. Lai manggarik juo badan tu, lai bakaringek juo. Lai babaua jo anak-anak nan lain, indak di kamar ka di kamar se. Nan angik atau sangik ko, dek indak takao iduang mambaunan.
Baitu bahaso Minang mambadeaan baun busuak nan ado. Kok ka badan kito, angik atau sangik namanyo. Kok ka kue rayo, ado angua namoyo, ado pulo apiak namonyo. Angua jo apiak ko dek karano makanan tasimpan lamo dalam poleh. Kok nasi, indak angik jo apiak namonyo, namonyo basi. Makanan alah barubah warnanyo, baunnyo, jo rasonyo. Lah indak lamo lai, lah barayia, itu nan basi namonyo. Di Minang ado peribahasa nan manyangkuik jo nasi ko, bak tamakan nasi basi. Aratinyo, talampau bana gadang hati, kironyo manyasa gadang.
Kok pai ka dapua, tacium baun busuak bantuak baun bangkai ikan, kohong namonyo. Di kamuih, namonyo kahang. Nan kohong babaun busuak sarupo baun lada jo lombok nan digoreng.
Kok ado basarobok ayam mati di kandang malam, paginyo babaun kandang dek kaluarga, lantuang namonyo. Baun lantuang ko sarupo baun bangkai atau talua busuak. Peribahasanyo, yo sabana lantuang ayam mati tu, mukasuiknyo ayam mati tu batua-batu baun busuak. Kini ko asa baunnyo ndak maao, busuak, sarupo bangkai, lah sudah dek dosen senior di tampek kami. Bialah kanai lantuang daripado tacium bangkai.
Kini ko, alah tahu anak-anak sikola baso banyak kato nan bisa awak pakai di Minangkabau.




