Rumah kami lah rami baliak dek adiak bonsu nan pulang hari ka Rayo Haji. Kok lah tibo di rumah, anak-anak pasti bakandak. Kini ko kandaknyo nio nonton pilem horor. Nontonnyo malam pulo.
Pas hari alah malam, sasudah sumbayang isya, anak-anak alah makan, duduak basamo-samo di kamar nan ketek samo aciknyo. Baiduikan laptop, baputa siaran Netflix, lampu bamatian pulo. Di tangan alah ado pulo jaguang baka.
Lah taputa pilem ko, mulai tadanga dek kami suaro pakiak. Sakali-kali tadanga ketek, sasudah tuh kancang. Nan ketek akhianyo kalua, ndak talok dek saking ngerinyo. Lah manyarah sajo, ndak nio manonton lai.
Sakiro sajam kudian, anak kami nan gadang pulo nan kalua dari kamar. Sambia galak-galak risau, nyo kecekan ndak takalok mancaliak pilem tuh.
“E, kauang ang mah, ” kecek ayahnyo manggalakan anak bujang nan alah kelaih limo esede.
Mandanga kato kauang, batanyo pulo anak kami ko, apo lah nan kauang ko. Bajalehan namonyo panakuik. Urang panakuik babae pulo manonton pilem horor, tapaso digalakkan.




