“Buyuang, buyuaang,” tadanga sayuik-sayuik suaro haluih nan maimbau.
Buyuang tagageh balari mandatangi corong suaro. Dicaliak diinoki, ruponyo padusi saparuah bayo nan maimbau.
Hari lah sanjo di suduik kampuang. Hiduik saurang induak, Uni Ijuih jo duo urang anak yatim, suluang si Rahul jo bungsu si Anjeli. Ciek nan jolong gadang, ciek lai nan baru ka marangkak. Tigo tahun balalu nasib Uni Ijuih barubah manjadi kalam dan haniang. Baa ka indak, tampek bagantuang jo babagi carito lah pai maninggaan diri ko.
Wakatu ka wakatu dijalani surang diri. Di saaik maranuang, takana pulo si jantuang hati titipan uda tacinto. Hati induak ma nan indak ka sadiah mancaliak anak ketek-ketek lah ndak babapak. Taibo manangih di suduik kamar, mamikiaan baa nasib si jantuang hati ko.
Dek kaadaan juo, suatu hari tibolah dunsanak jauah marantau babaliak pulang. Antah kaba a nan dibaoknyo, nan jaleh hati alah indak karuan mancaliak nyo tibo di muko mato.
“Ni Juih, apo kaba? Lai takana juo jo ambo?”
“Kaba baiak, Lailah, baa lo ka indak, Sari anak Pak Ujang kan?”
“Iyo, Uni. Tadanga dek Sari samanjak Uda Abil pai, uni bamanuang taruih. Ndak lamak lo dek Sari mandanganyo do.”
“Uni caliak kan, samanjak Sari marantau, alah tabuek dek Sari rumah nan rancak tampek bataduah, anak-anak sakolah co urang.”
“Sari caliak si Rahul alah baranti lo sakolah, ndak nio Uni manyakolahannyo liak?”
Tapikia dek Ijuih, “mangalah si Sari ko, manyombongan diri babaluik paduli. Tapi batua juo keceknyo, hati induak ma nan ka indak nio mancaliak anak co urang-urang”.
Dalam bamanuang, Ijuih takajuik karano badannyo baguncang. Ruponyo si Sari nan manjagoannyo dari manuangan.
“Baa ni?”
“Apo yang baa, Sari?” manjawek jo muko rusuah.




