Adiak kami nan bonsu, kalau alah di rumah, suko bana ka dapua. Bak cando padusi Minang, suko bana mamasak. Salamo ko, si bonsu kami, kuliah di lua kota. Kok makan nan ado di lapau se nan di bali. Kok ado wakatu, lai masak surang di asrama. Nan dibuek makanan yang capek sajo kayak talua balado, lauak balado, taruang balado, pokoknya mudah sajo, nan bisa digoreng jo diagiah lado.
Kok alah libur kuliah, dapua kami lah langsuang nyo kaja. Alah dibukak kulkas, mancaliak apo nan ado. Dikisai dapua, apo nan ado. Kok kurang, alah mamintak pulo nak bali iko, nak bali itu. Dek karano kami suko masakan si bonsu ko, babalianlah bahon apo nan katuju, nan ka bisa dimasaknyo.
“Bara ka diagiah lado ko, Ma?” kecek si bonsu pagi-pagi nak ka masak gulai.
“Sakawik se,” kecek urang gaek padusi kami.
Di rumah kami, kato sakawik, sabinjek, sauleh, sangenek, saujuang kuku, masih acok tadanga. Urang tuo kami jarang maukua jo sendok. Kok taragak kami masak masakan yang indak dibuek urang Minang, bacaliak lah resep ka Yutub atau Tiktok, takarannyo sasendok, satangah sendok, tapi beko nyo tuangan sasuko hati ka dalam kuali.
Kecek urang tuo-tuo, baitulah masak nan subana masak. Kok pandai padusi masak, indak ado takaran sasendok atau duo sendok. Kok paralau mamasuakan garam ka kuali, agiah lah agak sabinjek duo binjek. Binjek ko pakai jari tangan. Barapekan ampek jari, mulai dari talunjuak, jari tangah, jari manih, jo jari kalingkiang ko, sudah tu diambik garam.
Banyaknyo ditaka jo ampu, kok raso-raso paralu banyak, ampu ko balatakan di balakang garih jari nan patamo. Kok paralu saketek, bainsuikan ka sabalum barih nan patamo. Ikolah ilimunyo nan indak samo ciek tukang masak jo tukang masak nan lain. Kok sangenek taagiah, tapi pandai nyo masak, lamak juo rasonyo. Kok tabanyak diagiah, tapi pandai nyo masak, lamak juo. Kok sasuai takaran diagiah, tapi kurang pandai nyo masak, kurang se rasonyo. Bak kecek urang, nan pandai masak, lado se dibuek, bisa juo nikmaik awak makan.
Itu pulo nan mungkin nan taraso dek awak katiko makan di rumah makan. Dulu wakatu amaknyo nan masak, lamak bana samba nan dijua. Katiko dilanjuikan dek anak-anaknyo, katonyo resepnyo samo, tapi ndak samo di lidah. Barubah se raso samba tuh. Kecek urang-urang, lakek tangan tukang masak nyo lah babeda.
Di rumah kami baitu pulo. Adiak nan bonsu ko subana santiang mamasak. Apo juo nan dibueknyo, lamak rasonyo. Nyo agiah garam sabinjek, tomaik agak ciek atau duo, nyo irihan asam kapeh, dimasuakkan saampu langkueh, saujung jari kunik, baagiah gulo salayang. Nan awak mancaliak, kok ka mancubo pulo takah itu, bapikia-pikia dek nyo, bara lah salayang gulo. Nan kami caliak, nyo ambiak jo jari, nyo serakan ka kuali.
Kok kurang rasonyo, nyo sabuik, sangenek lai, mantap rasonyo. Batambah sangenek lai, antah bara sangenek ko, iyo jadi lamak samba nan dibuek adiak bonsu ko. Tapi, sanang hati kami. Kok Gen Z bana inyo, lai tantu pulo mamasak. Kalah kakaknyo nan alah dotor ko. Kok masak, lai manuruik salero urang gaek. Lai tantu jo sakawik, saganggam, sabinjek, saincek, salayang, saujung kuku, sangenek, jo saampu jari. Nan bedo indak tantu takaran urang Minang. Lah baganti sajo jo sasendok duo sendok, saons duo ons, sa-100 gram, duo ratuih gram. Kok lah cando itu, lah ilang pulo kato-kato bilangan awak di dapua urang Minang. Bak kecek peribahasa, lai nyo ganggam, nyo pacik arek kecek urang tuo dalam mamasak.





wah kak ria.. aku selalu suka sama bacaan dari kakak-kakak yang ada di sangar pelangi, karna mengangkat tema begitu simpel dan dekat dengan kita namun terasa berbeda saat di sajikan dalam bentuk cerpen.