Jan Rantau Nan Mambuek Lupo Diri

Di sabuah kampuang di Sumatra Barat, ado surang pemuda banamo Ujang nan baru pulang sasudah sakian lamo marantau di Jakarta. Ujang maraso bangga karano akhirnyo bisa pulang ka kampuang halaman untuak mancaliakan ka urang kampuang kalau inyo alah sukses di rantau. Ujang handak manunjuakan ka kawan-kawannyo kalau hiduik di rantau tu lua biaso.

Satibonyo di kampung, Ujang langsuang manuju ka kadai kopi tampek biaso inyo duduak dulu jo kawan-kawannyo. Baru tibo, kadatangan Ujang langsuang disambuik kawan-kawannyo nan alah manunggu.

“Ondeh, Ujang, lah lamo ndak pulang mah! Baa, Pak? Sanang bana di kota tu?” tanyo Hasan, kawan lamo Ujang.

Ujang nan lah mulai maraso sok, manjawab jo gaya nan agak babeda dari biasonyo, “Ah, apo banalah di Jakarta tu. Banyak oto, banyak urang, kalau naiak taksi, mangecek pakai bahaso Inggirih. Di siko, awak pakai bahaso Minang juo baru ndak?”

Kawan-kawannyo hanyo senyum mandanga kecek Ujang karano alah tahu kalau sifat Ujang acok talampau bakalabiahan.

Sambie maminum kopi, Ujang mulai bacarito labiah jauah. “Tapi, nan paliang hebat tu, Pak! Di Jakarta, awak kalau makan tu pakai sendok jo garpu. Indak  pakai tangan doh, hehehe!”

Hasan nan mandanga langsuang tagalak. “Nah, ko itu! Kalau di siko, kalau makan pakai tangan, banyak nan manyabuik lamak! Nan penting lancar masuak ka muncuang!”

Ujang maraso agak cangguang, tapi nyo tetap malanjuikan. “Iyo, jadi kalau makan di Jakarta tu, bantuaknyo urangnyo labiah moderen mah. Alah lupo makan pakai tangan!”

Sasudah itu, Ujang jo kawan-kawanyo malanjuikan carito tantang makanan jo kahidupan di Jakarta. Tapi katiko Ujang manyabuik, “Di Jakarta, urang-urang alah pakai pitih elektronik! Jadi ndak paralu baok pitih di dompet lai. Kasadonyo pakai aplikasi! Yo sabana canggih!”

Hasan pun langsuang manjawek, “Hmm, canggih bana yo. Di siko awak alah pakai pitih logam, kadang-kadang basalekkan pulo di dompet!”

Ujang tagalak, bausaho supayo tetap nampak moderen. Tapi, nan mambuek labiah lawaknyo katiko  inyo bausaho manjalehan tantang teknologi jo kamajuan Jakarta. “Pokoknyo, Jakarta tu luar biaso. Sadonyo serba canggih, capek, pokoknyo dunia digital. Misalnyo, bali makanan di restoran, awak ndak paralu caliak ka tampek makanannyo, cukuik sken kodenyo sasudah tu piliah pakai hape, mambayie pakai pitih elektronik nan ado di hape pulo.”

Kawan-kawanyo tadiam, sasudah tu Hasan manjawek, “Lah, barati kalau makan di siko, indak baguno tu, indak bisa sken kodenyo doh! Caliak lah langsuang ka dapue! Pitih elektronik tadi ndak lo bisa dipakai. Baa lai ado pitih di dompet kini tu? Baru pulang dari rantau, beko lah langsuang pulo bautang! ”

Ujang langsuang tadiam. Nyo baru takana kalau di kampuangnyo, teknologi indak jadi masalah utamo, bahkan indak terlalu dipakai urang. Nan pantiang, masih ado raso kebersamaan.

Akhirnyo, sambie tagalak, Ujang mangecek, “Yo lah, rasonyo ado juo bedanyo, lah. Tapi, nan lamak iyo makan di siko, bakumpue jo kawan-kawan.”

Kawan-kawannyo tagalak pulo. “Nah, itulah, Ujang. Rantau tu canggih, tapi kampung tetap di hati!”

Tinggalkan Komentar

Alamat email Anda tidak akan dipublikasikan. Ruas yang wajib ditandai *


Scroll to Top