Sato Sakaki

Surau tu talatak di bawah tabiang dakek panurunan. Panghuninyo Nurdin ‎alias Sirong. Wukatu mudo dulu, baliau sorang pandeka pandai basilek. ‎Takalo PON di Solo, maso orde lamo, inyo juara di galanggang, dapek ‎madali parunggu cabang silek.

‎Pado tahun tujuah puluhan, maso Mak Uniang ketek-ketek, Sirong ‎nampak sorang sajo tingga di surau usang tu. Tanak makan, sasah baju, ‎kameh dek inyo surang diri. Kadang datang anaknyo manoloang babagai ‎kagiatan. Tapi sajak anaknyo tu balaki, tingga inyo sorang sajo mangamehi ‎kabutuhan sahari-hari.

‎Mancubo istikomah hiduik surang, Sirong ndak bagawua jo urang ‎banyak. Kabanyo sajak peristiwa orde lamo tumbang, inyo takuik jo bunyi ‎sinapang badia. Jikok nampak urang basaragam, Sirong langsuang hormat ‎angkek tangan. Inyo ndak paduli urang tu mancaliak atau indak. Nan ‎jaleh inyo lah mambari hormat.

‎Takalo basobok jo urang lain di jalan, inyo maangguak sajo tak manyapo. Ka urang ‎nan labiah tuwo, takzim bana baliau manakua. Bilo inyo disapo urang, jaweknyo cuma manyabuik anu. ‎”Yo Anuu,” kecek Sirong lunak.

‎Tiok hari lalu di jalan tangah kampuang, Sirong ndak amuah singgah ‎maota di lapau. Sudah balanjo mambali minyak tanah, sabun jo minyak ‎manih, inyo langsuang baliak ka surau tampek tingga.

‎Giliran gotong royoang Sirong sato. Tapi inyo mamiliah tampek ‎jauah dari urang rami. Baliau mailak dari carito-carito nan indak paralu. ‎Sirong ndak mau tahu, gunjingan urang‎ tantang inyo. Nan paralu dek inyo sato sakaki bamasyarakat.

‎Bajalan surang ndak bakawan, tatap dipakai Sirong kama pai. Tamasuak ‎pulang sumbayang Jumat dari Musajik, Sirong bajalan tapisah dari ‎rombongan urang lain. Baliau ndak amuah mandanga kecek, urang mauleh isi ‎katubah nan tadi dibaco katib. Mungkin dek Sirong, kok ka bakatubah di mimbar ‎sajolah. Tak paralu pulo diulang di jalan.

‎Jikok sumbayang limo wukatu, baliau mamiliah surang sajo. Tampeknyo ‎di ateh batu pipiah basusun rapi di balakang suraunyo. Di sinan Sirong ‎sujud. Dulu ado pancuran mandi di sabalahnyo. Sajak tali banda aia ‎putuih, pancuran mandi tu kariang.

‎Pokoknyo, Sirong ndak mangaduah ka urang lain. Inyo ndak sibuk ‎mamikia urusan urang banyak. Tasarahlah sia nan mamimpin nagari ko. ‎Ndak mau tahu baliau. Inyo ndak butuh surek kaba. Inyo ndak paralu ‎mandanga radio. Inyo tak nonton tipi. Hari-hari manjalani kahidupan, inyo ‎diam, hanok sajo, baliak di surau ataupun di sawah.

‎Kutiko surau Sirong runtuah dimakan maso, inyo tatap batahan di ‎maherap. Tampek laloknyo jo dapua batanak nasi dakek sajo ‎di maherap tu. Sirong ndak paduli. Sabab inyo tahu, baso inyo ndak ‎punyo tamu nan ka bakunjuang.

‎Urang kampuang batanyo dalam hati. Sirong nan maso mudo dulu maharuman namo daerah juara di PON Solo, takah dilupokan sajo dek ‎pamarintah. Tapi kudian urang kampuang maklum sajo. Lah jadi adat di ‎nagari ko, awak acok lupo maharagoi jariah payah urang lain.

‎Dek Sirong itu juo ndak masalah. Sajak barangkek pai batandiang, ‎hinggo pulang mambawo madali. Niatnyo cuma sato sakaki. Baliau ‎ndak mintak puja puji. Tapi, nan pasti Sirong lah maukia ‎prestasi.

‎Tak ado anak kampuang Mak Uniang nan bisa manyamoi Sirong sampai kini. Ijan kan ‎sampai mandapek madali, sato ikuik PON sajo lun ado sasudah Sirong ‎dapek madali.

‎Kutiko kisah Sirong disampaian Mak Uniang ka Malanca sudah ‎sumbayang subuah pagi tadi, Malanca tahanok. Apo lai takalo Mak ‎Uniang batanyo, apo prestasi nan lah dipabuek dek Malanca.

‎”Yo, ndak ado, Mak,” jawek Malanca malu-malu.

‎”Itulah waang. Hape ka hape juwo nan bagili. Kalah waang dek Sirong ‎mah,” kecek Mak Uniang.

‎Malanca langsuang tahaniang.

Tinggalkan Komentar

Alamat email Anda tidak akan dipublikasikan. Ruas yang wajib ditandai *


Scroll to Top