Surau tu talatak di bawah tabiang dakek panurunan. Panghuninyo Nurdin alias Sirong. Wukatu mudo dulu, baliau sorang pandeka pandai basilek. Takalo PON di Solo, maso orde lamo, inyo juara di galanggang, dapek madali parunggu cabang silek.
Pado tahun tujuah puluhan, maso Mak Uniang ketek-ketek, Sirong nampak sorang sajo tingga di surau usang tu. Tanak makan, sasah baju, kameh dek inyo surang diri. Kadang datang anaknyo manoloang babagai kagiatan. Tapi sajak anaknyo tu balaki, tingga inyo sorang sajo mangamehi kabutuhan sahari-hari.
Mancubo istikomah hiduik surang, Sirong ndak bagawua jo urang banyak. Kabanyo sajak peristiwa orde lamo tumbang, inyo takuik jo bunyi sinapang badia. Jikok nampak urang basaragam, Sirong langsuang hormat angkek tangan. Inyo ndak paduli urang tu mancaliak atau indak. Nan jaleh inyo lah mambari hormat.
Takalo basobok jo urang lain di jalan, inyo maangguak sajo tak manyapo. Ka urang nan labiah tuwo, takzim bana baliau manakua. Bilo inyo disapo urang, jaweknyo cuma manyabuik anu. ”Yo Anuu,” kecek Sirong lunak.
Tiok hari lalu di jalan tangah kampuang, Sirong ndak amuah singgah maota di lapau. Sudah balanjo mambali minyak tanah, sabun jo minyak manih, inyo langsuang baliak ka surau tampek tingga.
Giliran gotong royoang Sirong sato. Tapi inyo mamiliah tampek jauah dari urang rami. Baliau mailak dari carito-carito nan indak paralu. Sirong ndak mau tahu, gunjingan urang tantang inyo. Nan paralu dek inyo sato sakaki bamasyarakat.
Bajalan surang ndak bakawan, tatap dipakai Sirong kama pai. Tamasuak pulang sumbayang Jumat dari Musajik, Sirong bajalan tapisah dari rombongan urang lain. Baliau ndak amuah mandanga kecek, urang mauleh isi katubah nan tadi dibaco katib. Mungkin dek Sirong, kok ka bakatubah di mimbar sajolah. Tak paralu pulo diulang di jalan.
Jikok sumbayang limo wukatu, baliau mamiliah surang sajo. Tampeknyo di ateh batu pipiah basusun rapi di balakang suraunyo. Di sinan Sirong sujud. Dulu ado pancuran mandi di sabalahnyo. Sajak tali banda aia putuih, pancuran mandi tu kariang.
Pokoknyo, Sirong ndak mangaduah ka urang lain. Inyo ndak sibuk mamikia urusan urang banyak. Tasarahlah sia nan mamimpin nagari ko. Ndak mau tahu baliau. Inyo ndak butuh surek kaba. Inyo ndak paralu mandanga radio. Inyo tak nonton tipi. Hari-hari manjalani kahidupan, inyo diam, hanok sajo, baliak di surau ataupun di sawah.
Kutiko surau Sirong runtuah dimakan maso, inyo tatap batahan di maherap. Tampek laloknyo jo dapua batanak nasi dakek sajo di maherap tu. Sirong ndak paduli. Sabab inyo tahu, baso inyo ndak punyo tamu nan ka bakunjuang.
Urang kampuang batanyo dalam hati. Sirong nan maso mudo dulu maharuman namo daerah juara di PON Solo, takah dilupokan sajo dek pamarintah. Tapi kudian urang kampuang maklum sajo. Lah jadi adat di nagari ko, awak acok lupo maharagoi jariah payah urang lain.
Dek Sirong itu juo ndak masalah. Sajak barangkek pai batandiang, hinggo pulang mambawo madali. Niatnyo cuma sato sakaki. Baliau ndak mintak puja puji. Tapi, nan pasti Sirong lah maukia prestasi.
Tak ado anak kampuang Mak Uniang nan bisa manyamoi Sirong sampai kini. Ijan kan sampai mandapek madali, sato ikuik PON sajo lun ado sasudah Sirong dapek madali.
Kutiko kisah Sirong disampaian Mak Uniang ka Malanca sudah sumbayang subuah pagi tadi, Malanca tahanok. Apo lai takalo Mak Uniang batanyo, apo prestasi nan lah dipabuek dek Malanca.
”Yo, ndak ado, Mak,” jawek Malanca malu-malu.
”Itulah waang. Hape ka hape juwo nan bagili. Kalah waang dek Sirong mah,” kecek Mak Uniang.
Malanca langsuang tahaniang.
Sato Sakaki




