Sabananyo Mak Uniang indak tukang caramah bagai doh. Tapi karano ustad ndak datang maagiah pangajian, mako salaku katua panguruih, Mak Uniang didaulat jamaah manyampaikan sapatah duo patah pangajian.
“Jadih molah, kacalak ganti asah, mananti tukang alun tibo, kecek Mak Uniang,” manjawek kahandak urang rami.
Mak Uniang mulai pakaro rasaki. Keceknyo di musajik, wukatu wirik mugarik, malam kapatang, rasaki alah tauntuak surang-surang. Ndak paralu mancari pitih ko jo caro galia, mangicuah, maalua urang. Baluruih-luruih sajo hiduik tu. Rasaki tatap kito tarimo dari Allah sabanyak takaran.
“Kalusuak panja banah awak mampadayo urang lain, nan rasaki awak tatap sajo sasuai kahandak Allah Ta’ala. Mako dari itu, luruih-luruih sajolah awak bausaho. Sasuai katantuan jo aturan nan ado,” kecek Mak Uniang maulang duo kali.
Kalau basiluruih, ndak manyimpang dari aturan ugamo, mako usaho kito dapek pahalo. Tapi kok ndak suai jo katantuan Allah Ta’ala, mako usaho kito babuah doso. “Sagalo sasuatu dibuek jo doso, pasti ndak barakat,” jaleh Mak Uniang takah guru gadang bapaham dalam.
Mak Uniang bakisah tantang Labai Rasua. Dulu tu, maso Mak Uniang ketek-ketek, ado apak-apak lah tuo, dipanggia urang Rasua Labai. Labai ko saisuak, tamasuak urang siak kampuang. Badannyo ketek, bajangguik mamutiah, labiah saganggam. Kupiahnyo itam, lataknyo tateleang saangin. Baliau bajalan manakua-nakua, bakain saruang jo baju koko.
Satiok saku bajunyo barisi pitih. Dalam kalipek kupiah ado pitih. Kadang pitih bacampua jo tambakau, daun anau dalam uncang, nan dipacik jo tangan kida. Sabab, tangan suok untuak manarimo salam dari anak anak kok sobok di jalan.
Dicaliak ka usaho, kecek Mak Uniang, Labai ko ndak punyo sawah ladang, ndak punyo tabek ikan, ndak pulo manggaleh kadai, ndak pulo karajo kantua atau pansiunan. “Baa mangko pitihnyo tatap banyak. Ado sajo rasakinyo mangalia takah aia ujan?” tanyo Mak Uniang.
Kecek Mak Uniang pulo, manjawek tanyo inyo surang, “Ungku Labai murah rasaki mungkin karano inyo urang siak, elok laku. Panyaba, pamurah. Suko manoloang. Baliau manoloang urang ikhlas sajo. Kok ado anak nagari, nan ka baduwah, mako imbau sajo Ungku Labai. Tamasuak ambo, acok mamanggia Labai Rasua takalo ado di rumah rang gaek kanduri,” jaleh Mak Uniang.
Kabatulan surau Ungku Labai, dakek rumah Mak Uniang. Dunsanak Mak Uniang banyak pulo mansaduoi jawih Ungku Labai. Mak Uniang sangajo ndak manyabuik Labai ko jawihnyo baserak.
“Kain bajunyo baru. Pitih bakurapa dalam uncang. Tarompa rancak, tambah loji jam di tangan. Sadonyo maha. Banyak anak nagari manyalang pitih ka Labai Rasua takalo tasasak,” jaleh Mak Uniang.
“Ba a mangko bisa takah itu, Mak?” tanyo Malanca nan sato mandanga caramah.
“Labai ko, sumbayangnyo tapek di awa wukatu, bajamaah di musajik. Sudah tu inyo panyaba, ndak banyak gadele, luruih-luruih sajo, ” jawek Mak Uniang.
“Tapi ado lo urang jo gadele manyari pitih. Banyak juwo pitihnyo Mak. Takah urang-urang gadang mangadele anak nagari. Kayo-kayo urang-urang tu Mak,” jaleh Malanca.
Kecek Mak Uniang sambia galak sengeang, “Ndak barakat doh Malanca jikok nyari pitih tu ndak baluruih-luruih. Akia hiduik urang takah itu, pasti sansai juo.”
“Mak Uniang kan lai pulo sumbayang tapek wukatu, bajamaah bagai mah. Baa kok ndak kayo-kayo Mak Uniang?” tanyo Malanca takah macameeh.
“Sia mangecekan waden ndak kayo? Angok waang waden bali mah! Jawih waden banyak lo nyo,” jawek Mak Uniang tabik suga.
“Mak Uniang parabo mah. Makonyo Mak Uniang ndak amuah kayo,” baleh Malanca sambia mambaliak kaji nan dibaco Mak Uniang tadi.
“Astagfirullah. Iyo Nca, waden darah tenggih. Ciek lai waden suko lo mangadele, satiok urang duduak di kadai waden gadele. Pokoknyo maa nan bisa waden gadele, kanai mah,” jawek Mak Uniang sambia sanyum manutuik caramah.
Malanca galak bagumam. Jamaah lain geleang kapalo.




