Patang ari manjalang sanjo Ina main jo kanti-kanti di lapangan sabalah musala. Ina jo kanti-kanti main mancik-mancik. Ado si Jay, Ril, Ita, Wan, jo Buyuang nan sadang mandok di baliak batang pisang, tembok jo samak-samak. Ina tukang jago di dindiang musala. Payah ina mancari-cari kanti-kantinyo. Nampaklah rumpuik gajah manggarik-garik. Nampak lo baju kuniang sakileh. Ina langsuang takana nan mamakai baju kuniang cako Si Buyuang. Ndak tarago mancaliak langsuang, Ina basorak.
“Buyuang, mancik-mancik,” kecek Ina sambia mamacik dindiang.
Buyuang galak kalua dari samak-samak.
“Aniang-aniang se dulu, Si Ina jago talua busuak,” sorak si Buyuang kareh-kareh.
Ina tapaso bajalan agak jauah dari tembok dek malu dikecekkan jago talua busuak. Bajalanlah Ina arah batang pisang sabalah suok dindiang, kironyo nampak Si Jay nan sadang mandok. Jay langsuang lari co kilek kalua dari tampek mandoknyo. Bapacu larilah Ina jo Jay ka arah dindiang tampek Ina samulo cako. Jay memang takato kancang kalau main pacu lari. Kalah capek Ina dari Jay. Jay labiah dulu mamacik dindiang.
“Mancik-mancik,” suaro Jay tadanga sambik sasak angoknyo.
“E iyo, kalah wak dari rajo lari ko,” kecek Ina sambia maambiak tarompa nan tacicia dek bapacu mangaja dindiang.
Hari lah mulai agak kalam. Bajalanlah Ina baliak mancari kanti-kanti lain nan masih mandok.
“Elok-elok Ina bajalan arah ka balakang,” sorang Jay kareh-kareh sambia duduak di batu aia nan taungguak di muko musala.
Sambia Ina bajalan mancari-mancari kanti nan mandok, kalualah Ita balari dari subaliak batang manggih sakuek tanagonyo.
Ina dek mandanga bunyi langkah kaki nan balari, labiah kuek pulo tanago Ina bapacu jo Ita untuak mangaca dindiang. Malang tibo di Si Ita. Tatungkailah kaki Ita dek urek manggih.
“Bruk,” suaro badan Ita jatuah tasungkua di tanah nan kareh masiak dek lah bara hari ndak turun hujan.
“Ya Allah, Ita,” Ina langsuang balari mangaja Ita dan ndak sempat mangaca dindiang patokan.
Kironyo daguak Ita kanai pulo ka tanah. Ita tatungkuik dek jatuah.
“Sakiiiiiiiiiik,” kecek Ita sambia manahan tangih kasakikan.
Sado kanti-kanti Ina nan mandok balari kalua bahambuaan. Sadonyo takajuik mancaliak Ita nan tajatuah tasungkua di tanah.
Darah bakucuaran dari kaduo lutuik Ita. Siku tangan suok luko lo. Nan mambuek kanti-kanti Ita takajuik, kironyo darah banyak kalua dari daguak Ita.
Hari lah manunjuakkan jam satangah 7 kurang limo di jam dindiang musala. Ndak lamo lah rami masyarakaik kampuang tibo dek mandanga Ina jo kanti-kantinyo heboh di laman musala. Garin musala langsuang balari ka laman mancaliak rami-rami.
“Astaghfirullah, a nan tajadi, manga ko manga,” kecek garin musala sambia mamasang kupiah nan sadang dipaciknyo.
“Ita tajatuah main mancik-mancik Pak,” jawek Buyuang.
“Harilah sanjo, baa kok alun pulang juo kalian lai,” tanyo garin sambia managakkan Ita nan masih taduduak di tanah.
“Sakik pak, ndak talok Ita tagak doh Pak,” jawek Ita lah mangaluaan tangih.
Darah di daguak Ita samakin banyak kalua. Dari jauah nampak amak Ita balari-lari kaciak dek mandanga Ita jatuah. Kironyo Jay alah balari lo ka rumah Ita malaporan kalau Ita tajatuah main mancik-mancik. Di balakang amak Ita ado lo Abak Ita.
“Manga kau, Ta, baa bantuak iko kau. A nan sakik?” tadanga suaro amak Ita rusuah sambia mamaluak Ita.
“Jatuah, Mak, balari kancang main mancik-mancik. Sakik bana, Mak,” rauang Ita tadanga kareh.
Darah tatap mangucua di daguak Ita ndak baranti-ranti. Baju Ita babiak karano darah. Lah panuah bagian mukonyo dek darah.
“Ndak amuah ko doh, baok langsuang ka puskesmas kecek Abak Ita. Onda Garin ado talatak di teras sampiang musala. Abak Ita manyalang onda garin untuak mambaok Ita ka puskesmas.
Karano kajadian tu talaiak lo garin abang di musala. Orang lah rami untuak sumbayang Mugarik ka musala.
Bisuak paginyo Hari Minggu. Ina bagageh jago mandanga kukuak ayam. Ina pai ka sumua untuak bawuduak. Ndak lamo sudah sumbayang, matoari alun tabik, Ina lambek-lambek mambukak kunci pintu teras muko. Ibu Ina sadang mamasak di dapua. Ayah sadang minum kopi di dapua sambia maota-ota jo ibu.
Kunci pintu alah payah dibukak dek Ina. Tapi ndak amuah juo tabukak. Memang alah agak kanda juo pintu ko dibukak kuncinyo. Tapasolah Ina maimbau ibu jo ayah lai. Sambia bajalan marosok-rosok ka dapua Ina mangecek.
“Ayah, tolong bukakan pintu muko ciek, Yah,” kecek Ina sambia mancaliak ayah jo ibu.
“Ka kama Ina pagi-pagi ko? Alun tabik matohari lai. Nan biaso lah tabik matohari baru Ina kalua kamar,” Ayah agak heran mancaliak Ina.
“Anu, Yah, Bu, kapatang kami kan main mancik-mancik di musala. Hari lah sanjo, kami main juo. Ina tukang jagonyo. Jadi pas Ina mancari tu, kalua Ita dari tampek mandoknyo. Bapacu larilah kami dek Ayah, kironyo tataruang kaki Ita dek urek manggih. Tajatuah Ita, Yah. Luko kaki, tangan, jo daguaknyo. Dibaoknyo Ita dek Abaknyo ka puskesmas. Jadi Ina ka mancaliak Ita Bu, Yah. Baa lah kini keadaaannyo,” jaleh Ina ka ayah jo ibu.
Taparangah lo lah ayah jo ibu Ina mandanga caritonyo. Dek babaok ka puskesmas ko lo. Tandonyo kan parah tu. Itulah pangana orang tuo Ina. Ibu langsuang baranti manggoreng ikan. Dimatian dek Ibu langsuang api kompor. Kopi nan tingga saparo langsuang diminum ayah sakali taguak.
“Capeklah wak caliak si Ita baa keadaannyo kini,” kecek ayah sambia tagak.
Bagagehlah ayah, ibu, jo Ina bajalan madok ka rumah Ita. Bairiangan anak baranak pai ka rumah Ita, kawan Ina anaknyo. Jarak rumah Ina jo Ita ndak jauah bana doh. Kiro-kiro 200 meterlah. Jalan masih langang. Ambun masih ado nampak di daun jo udaro pagi.
“Assalamualaikum,” kecek Ayah Ina di muko pintu rumah Ita sambia manokok-manokok pintu.
“Waalaikumsalam,” tadanga suaro Abak Ita dari dalam sambia mambukak pintu.
“Masuaklah Kari,” kecek Abak Ita sambia manyuruah Ayah Ina masuak.
Duduaklah Ina, Ibu Ina, jo Ayah Ina di ruang tangah. Dikawanan dek Abak Ita. Dek mandanga ado nan tibo, kalua lo lah Amak Ita dari biliak.
“Baa keadaan Ita kini go, Katik,” tanyo Ayah Ina jo wajah serius.
“Alhamdulillah, Kari, lai barangsua. Luko-luko lah baubeki. Nan daguak bajaik tigo patang tu. Dek cabiak kecek bidan,” jaleh Abak Ita sambia mancaliak ka arah Ayah, Ibu, jo Ina.
“Ondeeeh, yo parah mah yo, nan ka tibo elok-eloklah kalian main. Nan ciek lai, kalau lah sanjo jan main juo lai. Pulanglah lai. Di rumahlah lai,” Ayah Ina maagiah pituah ka Ina.
Ina tamanuang mandanga daguak Ita bajaik. Baralah ka sakiknyo tu pikia Ina. Alun kaki jo tangan nan luko. Banyak nan taraso sakik dek Ita tu. Itu nan tapikia dek Ina.
Ina bajalan lambek-lambek ka arah biliak Ita. Lambek-lambek dibukaknyo pintu biliak Ita. Nampak Ita masih lalok. Basalimuik tipis sajo dek kaki jo tangan nan luko masih tasibak ndak kanai salimuik. Daguak Ita nampak baperban. Kaki jo tangan sirah sudah kanai betadine nampaknyo. Sadiah ati Ina mancaliak Ita, kawan dakek, kawan sapamainannyo sadang sakik. Jadi pelajaran dek Ina jo Ita ka mukonyo, kalau alah sanjo jan main juo lai. Di rumahlah lai. Siap-siap pai ka surau lai jo orang gaek. Ina jo Ita ko kawan dakek sajak lahia. Orang gaeknyo bakawan lo, jadi gadih kaciak baduo nan kelas 4 SD ko memang sakawan dari lahia sampai kini. Sakik samo sakik, sanang samo sanang.




