Di kampuang nan jauah dari kota, ado sabuah kampuang nan dikalilingi sawah jo ladang. Di salah satu ujuang sawah tu, tumbuah sabatang paraweh nan gadang. Buahnyo manih, lamak, jo masaknyo yo bana mandayo.
Anak-anak kampuang—Ucok, Riko, Doni, jo Rani—tasabuik bana “pasukan jambu”. Siang ari, wakatu urang barambiang ka sawah, urang-urangko lah bersiasek di baliak samak.
“Ucok, ko lah wakatu nyo,” bisiak si Doni.
“Iyo, ang nan ebat mamanjek. Awasi dek si Rani!” kato si Riko.
Ucok manyusup ka batang paraweh. Dalam itungan menit, buah jambu tu diungguak di dalam baju. Tigo buah di ampok ka bawah, ditangkok dek si Doni jo Riko. Tapi nasib ndak salalu elok.
“Hoiiii… Anak sialang! Ka mambuek a kalian di sinan?” suaro tu menggaga. Datuk Marajo, punyo tanah jo batang paraweh, tibo dari baliak pamatang, sambia macik ladiang di tangan.
Ucok langsuang malompek turun, ampia tajongkang. Anak-anak tu barampek kabur sambia galak-galak, walau jantuang baraso ka tangga.
Bisuak harinyo, katiko sadang barundiang di lapau, anak-anak tu disapo dek Datuk Marajo. Tapi alah ndak berang lai.
“Kalian suko paraweh, kan?” tanyanyo sambia tasenyum.
“Eh… maaf, Mak Datuak, kami ndak niaik maliang,” kato si Rani sambia malu.
“Ndak baa, asal lai kalian mintak izin. Mambuek malu urang kampuang nan mancilok tu,” kato Mak Datuak.
Mulai hari tu, anak-anak tu indak lai mancilok. Tapi tiok musim jambu tibo, anak-anak ko barami-rami maambiak jambu sambia minta izin, malah ditolong dek Mak Datuak Marajo. Mak Datuak membuek aturan, “Sia nan manolong jagokan sawah, buliah ambiak parawe sabanyaknyo.”
Jadilah anak-anak tu ndak hanyo jadi tukang makan paraweh, tapi juo panjago sawah. Kampuang pun tanang, paraweh pun aman, tu anak-anak baraja, kajujuran labiah manih dari paraweh ranum nan manih.




