Si Banun duduak di ateh tingkok nan alah mulai lapuak dimakan anai-anai. Warnanyo indak bakatantuan. Namonyo lah kayu nan alah bapangalaman manahan ujan nan jo paneh. Badan Si Banun di ateh tingkok, tapi pangananyo nun jauah tabang malayang ka suasano pantai jo janjang bajalan nan dicaritokan dek kawannyo Si Bilqis di wakatu manarimo rapor manjalang perai sikola.
“Makanlah lai, buliah pai kubalo lai!” kato Niniek Si Banun nan mangajuikkan sahinggo manuang Banun sadiang di pantai agak tagageh pulang.
Si Banun memang tingga jo niniek jo angkunyo samanjak amak jo apaknyo bacarai. Amak Si Banun pai manjaik ka Bukiktinggi mancari pitih.
“Makanlah joh buliah pai kubalo lai. Itu ma ado baledang baka jo uwok pucuak ubi, imbau angku kau ka balakang dangau sakali!” kini agak tenggih nada nenek ciek tingkek daripado tako, sabek iyo Si Banun ado induak jawi kuruih sahikua untuak dikubalokan sambia manolong niniek jo angku di dangau.
Si Banun bagageh ka balakang dangau maimbau angku nan sadiang mananam bijo kacang panjang di kalawang nan alah bakinco jo abu cirik jawi.
“Lai jadi niniek kau mambuek samba lado matah?” kato Angku panuah arok.
“Bapo kolah Ngku kato liau baledang jo uwo pucuek ubi takinyo, denai dak makan do,” kecek Banun jo rawik mungko cando urang tabali kain cabiak. Angku malatakkan pangkua di rusuak dindiang dangau palupuah sambia manyeka paluah, mato baliau mancaliak ka hamparan sawah sanan padi nan sadang baparuik, tapi pandangannyo manambuih bukik batu buni di ujuang hamparan, ado sadiah nan tagores di ati kaciek baliau bantuaknyo.
“Dak bitu do, lah naiak awak ka dangau dulu, bako angku bakakan dendeang sasaik ka dek kau,” kato Angku sambia galak manih.
Mandanga itu, lansuang baminyak muko Si Banun bantuak urang tatariak di nan lai. Angku Banun iyo suko manjamua dendeang katiko pai kapakan sakali-sakali bali dendeang dari manjua dama kodak cangkeh di parak.
Makan jo dendeang baka angku yo ka talingo kulek Si Banun, alah makan kini nyo rasok tali jawi, nyo alau jawi ka tangah padang nan barumpuik sanan. Tibo di hamparan rumpuik matoari sadiang sagan-sagan juo manyuruak di baliak bukik. Kaki banun lambok dek ambun rumpuik. Bunyi uyia-uyia sahuik-manyahuik. Anginnyo lambuik manabangan abuak banun nan bagerai bawarna kuniang bukan dek bigen, tapi dek paneh matoari. Suaro aia malasua buni lagua “Misramolai” di dalam banda, dikatokan banda inyo gadang, dikatokan batang aia inyo kaciek.
Si Banun mamiciangkan mato, maambiak angok panjang sambia bakato di dalam ati, “lah kelas limo denai kini, kubalo ka kubalo juo adok satiok hari, bilo denai bisa pai ka pantai jo naiak janjang bajalan mode Si Bilqis”.
Nan Si Banun sibuk maetong untuang jo nasib babeda jo jawi kuruih Banun nan cando ka kalua ati nyo dek gadang mancaliak rumpuik sanan-sanan dingin barambun pagi.
“Banun, kau tinggakan sae denai,” suaro malangkiang Si Santun mangajuikkan Banun nan sadang asik maetong untuang badan. Santun menyeka tangannyo ka ambun rumpuik nan kanai cirik jawi nan lakek di tali jawi.
“Pangana denai kau pai jalan-jalan juo, ciek lai dak do tampak urang di dangau kau do,” baleh Si Banun.
“Denai pai mangumpuaan karambia jo andayang karambia jo adiak-adiak denai ka labuah, mano lo urang bak co awak ko kapai raun ko, denai asa lai dapek manjawek kecek Bilqis saenyo sabeknyo sok bana,” jawek Santun, kawan sabalah dangau Banun nan nasibnyo ndak bara baruntuang daripado Si Banun. Santun anak suluang nan baradiak ampek adiaknyo ado nan kamba.
“Sangko denai kau pai sakeluarga sagarobak batundo, ado nan bajalan saparo,” tampak gigi gadang-gadang Banun dek galak badarai.
“Kok keluarga denai pai raun ampek garobak e nan kok sadang,” jawek Santun, pacah galak anak manusia nan baduo ko kalah buni uyia-uyia deknyo.
Sadang matoari alah sudah naiak, tumbuahlah arak badan takana lah nak basihanyuik di dalam banda. Sabalumnyo banda di ampang jo tunggua jarami dulu impik jo batu. Sadang lamak basihanyuik, tibolah paja kiro-kiro sagadang Santun jo Banun pulo, kuliknyo barasieh, aluih, rambuiknyo hitam bakilek, giginyo putiah, bola matonyo bak paramato mancaliak Santun jo Banun bamain aia, bantuak urang baru basuo pitih limo ribu di jalan.
“Dari ma, Kawan? Sia Kawan cari?” Banun manyapo paja nan masih juo tatagun mancaliak apo nan dikarajoan duo bakawan ko.
“Saya dari Jakarta, saya cucu Oma Sibah. Saya ke sini karena ingin liburan di kampung Oma yang indah ini,” jawek paja ko.
“Oh, cucu gaek Sibah, sia namo? Lai pandai baso Minang? “ baleh Santun manyambuang sambia mancilam–cilamkan kapalo ka dalam aia.
“Nama Saya Putri, saya mengerti bahasa Minang, tapi saya susah untuk berkata bahasa Minang,” jawek Putri sambia galak manih.
“Lai ado janjang bajalan di Jakarta tu? Marilah mancilam kito basihanyuik di siko samo–samo, tapi aianyo iyo agak ku…,” alun salasai Banun mangicek, alah badambun aia dek si Putri tajun ka dalam banda.
Nakrang tu mandi–mandi, basihanyuik dalam banda, nan jawi alah agak maloyo pulo dek kakanyangan.
Bacarito panjang lah Banun, Santun, jo Putri sambia mamakan nasi batungkuh jo plastik dari dangau. Sasudah mandanga curito Putri tantang samarauk kahidupan di kota, mulai dari abu, macet, panuah sasak dima–dima, pokoknyo panjang curito Putri sahinggo sangek gadang atinyo bisa balibur di kampuang Oma ko. Di sinan lah paja baduo, Banun jo Santun ko sadar, barapo rancaknyo kampuangnyo, kama juo nyo ka pai liburan lai.
“Salamo ko kito kurang basyukur dak, Santun? “ kecek Si Banun mancaliak sakaliliang babeda jo nan nyo caliak tadi pagi. Kini alah jadi taman sarugo, padohal bantuaknyo masih sarupo tadi pagi. Kini nyo macaliak ndak hanyo jo mato, tapi jo hati bagai.
“Awak maambiak paraweh lu lah, Nak Rang,” kecek Si Banun sabalun pulang malenggang sanang karano tali jawi nyo Putri nan mambaok jo sanang hati.




